Ακτίνα: Κλειστό
Ακτίνα:
km Γεοεντοπισμός Μουσείου
Αναζήτηση

Το 1903 δωρίθηκαν από την Ασπασία Σορντίνα Ρίγκελρ τα χειρόγραφα του εθνικού μας ποιητή με σκοπό να ιδρυθεί μουσείο αφιερωμένο σε αυτόν με αφορμη τον εορτασμό των εκατών χρόνων από την γέννηση του.

Το κτίριο ωστόσο χτίστηκε μετά τους σεισμούς του 1953, στην πλατεία του Αγίου Μάρκου στο οικόπεδο του Ι. Ν. Παντοκράτορα. Το οικόπεδο παραχωρήθηκε από το εκκλησιαστικό συμβούλιο του Μητροπολιτικού Ναού της Ζακύνθου με την έγκριση του Μητροπολίτη Ζακύνθου, Κυρού Αλεξίου Ιγγλέση.

Το μουσείο φυλάσσει πολυάριθμα κειμήλια της ιστορίας και του πολιτισμού της Ζακύνθου, από διάφορες δωρεές ιδιωτών και αρμόδιων φορέων. Η λειτουργία του ξεκίνησε στις 24 Αυγούστου 1966, ενώ το 1978, η Ακαδημία Αθηνών τίμησε με βραβείο το μουσείο για την δράση και την προσφορά του.

Το 1992 άρχισε το έργο της επέκτασης του μουσείου, σε αρχιτεκτονικά σχέδια του καθηγητή Διονύση Ζήβα, που χρηματοδοτήθηκε από  κοινοτικά προγράμματα και χορηγίες των ιδρυμάτων «Σταύρου Σ. Νιάρχου», «Παναγιώτης και Έφης Μιχελή», «Ιωάννη Κωστοπούλου», και «Κώστα Ουράνη». Η «Ελληνική Εταιρεία Λαογραφικής Μουσειολογίας»  προχώρησε σε ένα συνολικό πρόγραμμα απεντόμωσης, συντήρησης του μουσειακού υλικού και συνολικής αναμόρφωσης των εκθεσιακών χώρων του. Τα εγκαίνια του νέου μουσείου πραγματοποιήθηκαν στις 27 Μαρτίου 1999 από τον Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας.

Το 2000 το μουσείο Σολωμού και Επιφανών Ζακυνθίων, προτάθηκε για το ευρωπαϊκό βραβείο του μουσείου της χρονιάς έτους 2001 ( European Museum of the Year Award ). Πρόσφατα τέθηκε υπό την εποπτεία της Διεύθυνσης Νεώτερης Πολιτιστικής Κληρονομιάς του Υπουργείου Πολιτισμού.

Το δραστήριο Σωματείο των «Φίλων του Μουσείου Σολωμού & Επιφανών Ζακυνθίων», συστάθηκε στην Αθήνα το έτος 1987, και από τότε έως σήμερα, άοκνα στηρίζει το Μουσείο, με εκδόσεις βιβλίων τέχνης, συλλεκτικών δίσκων (LP) και πολύτιμων CDs, που σήμερα κοσμούν και ενισχύουν οικονομικά το Μουσείο.

Ισόγειο

  • Το Μαυσωλείο

Φιλοξενεί από το 1968 τα οστά των εθνικών ποιητών, Ανδρέα Κάλβου και Διονυσίου Σολωμού και βρίσκεται στο ισόγειο του Μουσείου. Πρόκειται για το μοναδικό Μαυσωλείο στον ελλαδικό χώρο και κατασκευάστηκε ύστερα από πρόταση του τότε Νομάρχη Ζακύνθου Ανδρέα Ιωάννου.

Τα οστά του Σολωμού μεταφέρθηκαν σε αυτό μετά από τέσσερις διαδοχικές ταφές: την πρώτη μετά το θάνατό του στην Κέρκυρα (9/21 Φεβρουαρίου 1857), τη δεύτερη μετά την μεταφορά των οστών του στη Ζάκυνθο στην σημερινή πλατεία Αγίου Μάρκου (14/27 Ιουλίου 1865), την τρίτη στην ίδια θέση μετά την περάτωση των εργασιών κατασκευής του Μουσείου και την προσωρινή τοποθέτηση των οστών στο Ναό της Κυρίας των Αγγέλων (21 Απριλίου 1962) και την τέταρτη και οριστική ταφή, από τις 17 Ιανουαρίου 1968, στο Μαυσωλείο.

Τα οστά του Κάλβου μεταφέρθηκαν στο Μαυσωλείο μετά από τρεις διαδοχικές ταφές: την πρώτη μετά το θάνατό του στην Αγγλία στο Νεκροταφείο της Αγίας Μαργαρίτας του Κέντινγκτον (3 Νοεμβρίου 1869), τη δεύτερη μετά την μεταφορά των οστών του στη Ζάκυνθο από τον τότε Πρεσβευτή μας στην Αγγλία, Ποιητή Γεώργιο Σεφέρη, στον Άγιο Γεώργιο των Φιλικών (29 Αυγούστου 1960) και την τρίτη και οριστική ταφή, από τις 17 Ιανουαρίου 1968, στο Μαυσωλείο. Στον τάφο του Κάλβου είναι επίσης θαμμένο το μεταλλικό φέρετρο με τα οστά της δεύτερης γυναίκας του, Αυγούστας Καρλόττας Βάνταμς.

Στην ίδια αίθουσα ευρίσκεται πάνω σε στήλη το μπούστο του Σολωμού, έργο των αδελφών Φυτάλη από το μνημείο, που ήταν στην πλατεία Αγίου Μάρκου, μπροστά από τον προσεισμικό ναό του Παντοκράτορα. Στους τοίχους στίχοι από ποιήματα των δύο ποιητών και στο υπέρθυρο της πόρτας, στην έξοδο του Μαυσωλείου, στίχοι από την «Ωδή εις Θάνατον» του Κάλβου.

  • Προθάλαμος Ισογείου

Tα εννέα κιγκλιδώματα, κατασκευασμένα από σίδερο, τελευταία απομεινάρια σημαντικών μνημείων, που εκτίθενται στην αυλή του μουσείου, στον τοίχο που ακουμπά πάνω στην καθολική εκκλησία του Αγίου Μάρκου, προέρχονται από περισυλλογή, από τις κατεστραμμένες εκκλησίες της πόλης, μετά τους σεισμούς του 1953 και είναι από τα πρώτα αντικείμενα της συλλογής του. Ακολουθούν το σχήμα των παραθύρων των ναών του νησιού: άλλα είναι ημικυκλικά, άλλα ορθογώνια, άλλα τετράγωνα και άλλα έχουν σχήμα κυκλικό ή ημικυκλικό.

Το πρώτο έκθεμα, είναι ένα τμήμα από το δέντρο στο Λόφο του Στράνη, κάτω από το οποίο ο Διονύσιος Σολωμός εμπνεύσθηκε και έγραψε τον «Ύμνο εις την Ελευθερία» και τους «Ελεύθερους Πολιορκημένους», το Μάιο του 1823. Ο πίνακας με τα ονόματα των Ευεργετών-Χορηγών-Δωρητών στην είσοδο, μνημονεύει όλους εκείνους που στήριξαν και στηρίζουν άοκνα το Μουσείο από την πρώτη μέρα της σύστασής του.

Στο πλατύσκαλο της σκάλας, προβάλλει επιβλητικός ο ανδριάντας του Διονυσίου Σολωμού, έργο του γλύπτη Γεωργίου Βρούτου, που είχε φτιαχτεί το 1902 και είχε τοποθετηθεί στην σημερινή πλατεία Σολωμού. Αρχικά είχε τοποθετηθεί στην αυλή του Μουσείου. Μετά από τη συντήρηση, που ανέλαβε για την Ελληνική Εταιρεία Λαογραφικής Μουσειολογίας, ο γλύπτης Στέλιος Τριάντης, το 1991, τοποθετήθηκε μέσα στο Μουσείο. Δίπλα του εκτίθεται ο πανηγυρικός λόγος, που εκφωνήθηκε από τον Φρειδερίκο Καρρέρ, κατά τα αποκαλυπτήρια του ανδριάντα, δωρεά Αλίκης Φιλιπποπούλου-Λογοθέτη.

Μία πινακίδα με την ιστορία και το περιεχόμενο του Μουσείου, για τους ανθρώπους με προβλήματα όρασης, σε γραφή Braille, σηματοδοτεί την πολιτική του Μουσείου για προσβασιμότητα από όλους στους χώρους του . Στον ίδιο χώρο, το Εκδοτήριο των εισιτηρίων και το Πωλητήριο με τις εκδόσεις του Μουσείου.

  • Β’ Αίθουσα Επιφανών Ζακυνθίων

Στην αίθουσα Επιφανών Ζακυνθίων του ισογείου, εκτίθενται πορτραίτα και ενθυμήματα επιφανών Ζακυνθινών, τα περισσότερα προερχόμενα από τις δωρεές των οικογενειών Βολτέρα, Πελεκάση, Τσακασιάνου και Φλαμπουριάρη.

Μέσα στο χώρο, εκτίθενται δύο πιάνα με ουρά: το πιάνο του ριζοσπάστη βουλευτή και μουσουργού Φραγκίσκου Δομενεγίνη και το πιάνο της οικογένειας Κατραμή – Λαυράγκα. Στην κεντρική κολόνα σε οκταγωνική προθήκη βρισκονται οι στολές και τα ενθυμήματα των Αλεξάνδρου και Διονυσίου Βούλτζου και Σπυρίδωνος Σούλη, ενώ σε άλλη, εντοιχισμένη, έχουν εκτεθεί αναμνηστικά του σατυρικού ποιητή και μουσικοσυνθέτη Ιωάννη Τσακασιάνου, του γνωστού με το παρατσούκλι «Σπουργίτης». Η Προσωπογραφία του Πορφύρη Κονίδη, προοδευτικού αρθρογράφου και κριτικού και ψυχή της «Διεθνούς Συνάντησης Μεσαιωνικού και Λαϊκού Θεάτρου», εκτίθεται στην ίδια Αίθουσα, φιλοτεχνημένη από τον Διονύσιο Πάλμα. Στην έξοδο της αίθουσας οι ορειχάλκινες προτομές των Ζακυνθίων ιεραρχών Νικολάου Κατραμή και Διονυσίου Λάτα.

  • Αίθουσα Νταγιάντα

Στην αίθουσα εκτίθενται έργα της αυτοδίδακτης ζωγράφου και αναγνωρισμένης πιανίστριας Αμαλίας Νταγιάντα, ζωγραφισμένα με διάφορες τεχνικές. Τα έργα, παρουσιάζουν με διάφορα τοπία της Ζακύνθου, αλλά και της Ιταλίας, στην οποία είχε τιμηθεί ως επίτιμο μέλος της Ακαδημίας του Τρεβίζο.

Στην ίδια αίθουσα εκτίθενται γύψινα εκμαγεία αντιπροσωπευτικών νομισματικών τύπων της Ζακύνθου από την αρχαιότητα και ανώνυμα ενετικά νομίσματα του 17ου αι., προσφορά του Νομισματικού Μουσείου Αθηνών. Εκτίθεται επίσης ο λέων της Βενετίας το σύμβολο της Γαληνοτάτης Δημοκρατίας του Αγίου Μάρκου, σε ανάγλυφο, δωρεά του πρώτου Προέδρου του Διοικητικού Συμβουλίου του Mουσείου, Μαρίνου Σιγούρου.

Έξω από την αίθουσα, μέσα σε βιτρίνα, μικρή αρχαιολογική συλλογή, δωρεά του Αντωνίου Καρδιανού και στους τοίχους χαρακτικά και γκραβούρες της Συλλογής Χαριάτη.

Όροφος μουσείου

  • Προθάλαμος Ορόφου

Στην κορυφή της σκάλας προς τον άνω όροφο του Μουσείου, υποδέχεται τον επισκέπτη, η μπρούτζινη προτομή του Νικολάου Βαρβιάνη, ιδρυτικού μέλους του Μουσείου, που έμεινε στην ιστορία της νεώτερης Ζακύνθου ως ο διασώστης των σολωμικών χειρογράφων, αφού τα διέσωσε δύο φορές: την πρώτη, το 1940 από τους Ιταλούς και τη δεύτερη από τη φοβερή καταστροφή του Αυγούστου του 1953, όταν με κίνδυνο της ζωής του, τα ανέσυρε μέσα από τα ερείπια της Αγγλικής Τεκτονικής Στοάς «Αστήρ της Ανατολής» αρ. 880, που φυλάσσονταν.

Στους τοίχους του προθαλάμου, ψηλά, πάνω από τις τρεις εισόδους που οδηγούν στις διάφορες αίθουσες, έχουν εκτεθεί σε δυο σειρές, αντίγραφα των οικοσήμων ζακυνθινών οικογενειών, μνήμες της παλαιάς ακυρωμένης προ πολλού ζακυνθινής ευγένειας. Τα αντίγραφα αυτά είναι έργα Αναστασίου Ραυτόπουλου. H μεγάλη ελαιογραφία «Ζακυνθινό Καρναβάλι», έργο του 1958, του Χρήστου Ρουσέα, απεικονίζει ζευγάρια, σε φυσικό μέγεθος, φορώντας ενδυμασίες εποχής, να χορεύουν μασκαρεμένα. Στον ίδιο χώρο εκτίθενται είκοσι Ζακυνθινές τοπικές ενδυμασίες. Τα έργα αυτά είναι αντίγραφα του Χρήστου Ρουσέα από τις φορεσιές που είχε σχεδιάσει ο ζακυνθινός ζωγράφος Διονύσιος Καλυβωκάς (1806-1877) για τον κώδικα του Διονυσίου Βαρβιάνη.

Μπροστά από την αίθουσα με τα ενθυμήματά του Διονυσίου Ρώμα εκτίθεται η ορειχάλκινη προτομή του, έργο του γλύπτη Γεωργίου. Επίσης διάφορα έπιπλα εποχής Σολωμού, προερχόμενα από τη δωρεά Αριστείδη Θεοφίλου-Δημητρίου Οικονομόπουλου.

  • Αίθουσα Ρώμα

Η Aίθουσα Ρώμα περιλαμβάνει «ενθυμήματα» του λογίου και θεατρικού συγγραφέα Διονύση Ρώμα (1906-1981), ο οποίος έγραψε θεατρικά έργα, μυθιστορήματα, χρονογραφήματα, μελέτες, πληθώρα ραδιοφωνικών σκετς, ποιήματα και πεζά κείμενα για εφημερίδες και περιοδικά της Ζακύνθου και της Αθήνας. Εκτός από την προσωπογραφία του, έργο Ανατολή Λαζαρίδη και το οικογενειακό του οικόσημο, στην αίθουσα εκτίθενται τα προσωπικά του αντικείμενα, μερικά χειρόγραφα από έργα του, σχέδια σκηνογραφιών από θεατρικά του έργα και το παράξενα χαμηλό γραφείο με την πολυθρόνα του.

Το κύκνειο άσμα του ήταν το φανταστικό χρονικό Περίπλους, στο οποίο παρουσιάζει την ιστορία της οικογένειάς του, αρχίζοντας από το 1571, με την εξιστόρηση της Ναυμαχίας της Ναυπάκτου. Εκτίθεται σε ξεχωριστή προθήκη, μαζί με άλλα έργα του και βραβεύτηκε από την Ακαδημία Αθηνών.

  • Αίθουσα Κολυβά

Η Αίθουσα Νικολάου και Θάλειας Κολυβά, περιλαμβάνει τα έπιπλα του γραφείου του νομικού και πολιτικού Νικολάου Κολυβά (1884-1951), τα βιβλία της προσωπικής του βιβλιοθήκης, και τη συλλογή από εικόνες που προέρχονται από τη συλλογή του θείου του, Αλέξη Κολυβά, αλλά και άλλες, που μάζευε ο ίδιος.

Ο Νικόλαος Κολυβάς, ο οποίος σπούδασε νομικά στην Αθήνα και το Παρίσι, ασχολήθηκε ενεργά με την πολιτική. Μετά το θάνατο του Κων/νου Αργασάρη Λομβάρδου έγινε αρχηγός του Λομβαρδιανού Κόμματος και εκλέχτηκε Βουλευτής το 1925. Διορίστηκε Σύμβουλος Επικρατείας και μετά πολιτεύτηκε με το Δημοκρατικό κόμμα. Το 1945 ανέλαβε το Υπουργείο Δικαιοσύνης επί Κυβερνήσεως Νικολάου Πλαστήρα και πήρε μέρος σε πολλές επιτροπές που επεξεργάστηκαν διάφορα νομοθετήματα.

Η σύζυγός του Θάλεια, τον Οκτώβριο του 1975 δώρισε στο Μουσείο τη συλλογή των φορητών αγιογραφικών εικόνων του συζύγου της, τα έπιπλα του γραφείου του, τα βιβλία της βιβλιοθήκης του και μια προσωπογραφία του, έργο Ζογγολόπουλου. Σ’ αυτές φαίνεται η εξέλιξη της Επτανησιακής Αγιογραφίας και είναι ταξινομημένες σε δύο βασικές ομάδες: η μία που ακολουθεί την αυστηρή βυζαντινή παράδοση και η άλλη τη δυτικίζουσα. Πρόκειται για εικόνες εξαιρετικής τέχνης, με σπάνια θέματα, οι οποίες συντηρήθηκαν για την επανέκθεση του Μουσείου, από το εργαστήρι συντήρησης του κ. Στέργιου Στασινόπουλου. Τα ολοσκάλιστα έπιπλα του πολιτικού του γραφείου, είναι έργα του ζακυνθινού ξυλογλύπτη Αναστασίου Βλάχου.

  • Αίθουσα Σολωμού

Εδώ  εκτίθενται τα πολύτιμα χειρόγραφά του Διονυσίου Σολωμού και η αυθεντική προσωπογραφία του που έγινε από άγνωστο ζωγράφο λίγο πριν πεθάνει. Εκτίθενται επίσης, οι προσωπογραφίες μελών της οικογένειας και των οικείων του: του αδελφού του Δημητρίου, του πατέρα του κόμητος Νικολάου Σολωμού, του θείου και κηδεμόνα του μετά το θάνατο του πατέρα του, Νικολάου Μεσαλά, της μικρής του ανιψιάς Ελισάβετ Δημητρίου Σολωμού, που πέθανε μόλις τριών ετών, και του δασκάλου του Αντωνίου Μαρτελάου. Επίσης οι μεταφράσεις του φίλου του κόμητος Νικολάου Λούντζη, τα πρωτότυπα των οποίων εκτίθενται μέσα στην αίθουσα, μαζί με την προσωπογραφία του.

Ένας πίνακας με επεξεργασμένες ψηφιακά φωτογραφίες δείχνει τη διαδρομή του ποιητή ανάμεσα στην Ελλάδα, την Ιταλία, τη Ζάκυνθο, την Κέρκυρα και πάλι τη Ζάκυνθο, όπου αναπαύεται στην τελευταία του κατοικία. Στην αίθουσα είναι αναρτημένο το οικόσημο της οικογένειας Σολωμού, που απεικονίζει το ψάρι σολωμός. Επίσης προσωπικά αντικείμενα του ποιητή, όπως τα μελανοδοχεία του και βιβλία της βιβλιοθήκης του. Σε ειδική βιτρίνα εκτίθεται η επίσημη στολή και το διάταγμα της ανακήρυξης του αδελφού του Δημητρίου, ως Προέδρου της Ιονίου Γερουσίας. Συγκινησιακή φόρτιση δημιουργεί το στεφάνι που έστειλαν οι Ψαριανοί μαζί με λίγο χώμα από τα Ψαρά, για το επίγραμμα που έγραψε για την καταστροφή των Ψαρών ο ποιητής, στις γιορτές που οργανώθηκαν το 1902.

Ο χώρος προσφέρεται για εκπαιδευτικά προγράμματα, αφού στην μεγάλη οθόνη αφής (touch screen), είναι εγκατεστημένο ειδικό πρόγραμμα ψηφιακής υπογραφής για τους μικρούς επισκέπτες (Βιβλίο επισκεπτών) και αποστολής καρτών με το αγαπημένο τους έκθεμα από το Μουσείο. Ο επισκέπτης μπορεί επίσης να πλοηγηθεί ψηφιακά στις συλλογές του Μουσείου από τον οπτικό δίσκο (DVD), που είναι εγκατεστημένος στον υπολογιστή που βρίσκεται στο χώρο.

  • A’ Αίθουσα Επιφανών Ζακυνθίων

Η Πτέρυγα των Επιφανών Ζακυνθίων στον όροφο του Μουσείου αποτελείται από μία πρώτη μικρή αίθουσα, μέρος του παλαιού κτιρίου και δύο μεγάλες επάλληλες, που αποτελούν την προσθήκη. Στην πρώτη μικρή αίθουσα αυτής της πτέρυγας, η έκθεση των προσωπογραφιών αρχίζει με τα πορτραίτα των μελών της οικογένειας των Σιγούρων και τα πορτραίτα των μελών της οικογένειας Μάτεση.

Η οικογένεια των Σιγούρων, από τις παλαιότερες που μετοίκισαν στο νησί από το Βορρά, εκτός από την κυρίαρχη μορφή του Αγίου Διονυσίου, που εκτίθεται ανάμεσα στα πορτραίτα της Κοσμικής Ζωγραφικής, (μουσειολογική άποψη που συνηγορεί στην αντίληψη των Ζακυνθινών ότι ο Άγιος είναι ζωντανός και κυκλοφορεί πάντα κοντά τους), συνέβαλε σε μεγάλες στιγμές της Ιστορίας της Ελλάδας, όπως στη Ναυμαχία της Ναυπάκτου (7 Οκτωβρίου 1571), με τη γαλέρα «Ιουδήθ». Εδώ εκτίθεται το ακρόπρωρό της και το ξίφος του ναυμάχου Μάρκου Σιγούρου. Η οικογένεια Μάτεση είναι μία άλλη σημαντική οικογένεια με εξέχοντα μέλη της τον Αντώνιο Μάτεση (1794-1875), συμμαθητή του Διονυσίου Σολωμού και του Γεωργίου Τερτσέτη, ο οποίος διακωμωδεί με το έργο του ο «Βασιλικός», τα ήθη και έθιμα του αρχοντολογιού επί Βενετοκρατίας. Το χειρόγραφο του «Βασιλικού» φυλάσσεται στο αρχείο του Μουσείου, όπως επίσης και το χειρόγραφο του Χρονικού του Τουρκοβενετικού πολέμου του 1684, που έγραψε ο Ιωάννης Μάτεσις (1695-1716).

Στην ίδια αίθουσα αναπτύσσονται οι τρεις σημαντικές ενότητες του Μουσείου, που αφορούν:

  • τη σχέση της Ζακύνθου με την ποίηση: με τις προσωπογραφίες του Ανδρέα Κάλβου και του Ούγου Φώσκολου
  • τη σχέση της Ζακύνθου με την ιστοριογραφία: με τις ορειχάλκινες προτομές και τα πορτραίτα των Ερμάνου Λούντζη, Σπυρίδωνος Δεβιάζη, Λεωνίδα Ζώη, Παναγιώτη Χιώτη και Ιωάννη Μάτεση

  • τη σχέση της Ζακύνθου με τη μουσική: με το πιάνο του πρώτου έλληνα μουσουργού Παύλου Καρρέρη και μέσα σε εντοιχισμένη προθήκη διάφορα προσωπικά αντικείμενα, παρτιτούρες και λιμπρέτα του συνθέτη

Κατά την ηλεκτρονική πλοήγηση με τις φορητές συσκευές παλάμης, οι επισκέπτες μπορούν να απολαύσουν και ηχητικά αποσπάσματα από μουσικά έργα του Καρρέρ, προερχόμενα από παραγωγές του Σωματείου «Οι Φίλοι του Μουσείου Σολωμού & επιφανών Ζακυνθίων».

  • Αίθουσα Μιχελή

H πρώτη μεγάλη αίθουσα της νέας πτέρυγας του Μουσείου, είναι αφιερωμένη στον μεγάλο ευεργέτη-χρηματοδότη, που είναι το ίδρυμα Παναγιώτη και Έφης Μιχελή. Στην αίθουσα αυτή έχει γίνει προσπάθεια να φωτιστούν κατά το δυνατόν σημαντικές στιγμές της νεώτερης ιστορίας της Ζακύνθου: η Φιλική Εταιρεία στη Ζάκυνθο, με την Επιτροπή Ζακύνθου: το Διονύσιο Ρώμα-τον Παναγιώτη Στεφάνου- τον Κωνσταντίνο Δραγώνα, η Ένωση της Επτανήσου με την Ελλάδα, με τους Ριζοσπάστες Βουλευτές: τον Κωνσταντίνο Λομβάρδο- το Δημήτριο Πατέλλη- τον Ναθαναήλ Δομενεγίνη ή μορφές που έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στις τέχνες και τα γράμματα, όπως ο ηθοποιός Διονύσιος Ταβουλάρης με τη στολή του Άμλετ.

Η σημαντικότερη απ’ όλες, ο Γρηγόριος Ξενόπουλος, παρουσιάζεται σε ξεχωριστή προθήκη, στην οποία εκτίθεται το εκμαγείο της κεφαλής και του πολύγραφου δεξιού του χεριού, χειρόγραφα, οικογενειακές φωτογραφίες, προσωπικά του αντικείμενα και τεύχη του περιοδικού «Διάπλασις των Παίδων». Στην ίδια αίθουσα εκτίθεται η στολή και τα παράσημα του μεγάλου Αυλάρχη Αλέξανδρου Μερκάτη, ο οποίος υπήρξε ο κυριότερος συνεργάτης του Βαρώνου Πιερ ντε Κουμπερτέν για την αναβίωση των Ολυμπιακών Αγώνων. Σε μια γωνία της αίθουσας, αναπαριστάνεται ένα ζακυνθινό σαλόνι, στο οποίο ομοίωμα γυναίκας, που φορά στολή αρχόντισσας της αλλοτινής Ζακύνθου, παίζει μουσική στο αυθεντικό πιάνο του σατιρικού ποιητή Ιωάννη Τσακασιάνου.

Αξιόλογα πορτραίτα, που ζωντανεύουν κατά γένη σημαντικές οικογένειες του νησιού, όπως η οικογένεια Μεσσαλά, παρουσιάζουν μέσα από έργα γνωστών και αγνώστων ζωγράφων, τη σημαντική συμβολή της Επτανησιακής Προσωπογραφίας στην εξέλιξη της Νεοελληνικής Τέχνης. Η μεγάλη συμβολή της γυναίκας στον επτανησιακό χώρο αντιπροσωπεύεται με τις προσωπογραφίες της Ελισάβετ Μουτσά-Μαρτινέγκου και της Μαριέττας Γιαννοπούλου-Μινώτου, λόγιες, πολυγραφότατες, που η πρώτη με τη ζωή της και η δεύτερη με τη σπουδαία δράση της, συνέβαλαν στην αναγνώριση της γυναικείας προσφοράς στα Ζακυνθινά γράμματα.

Βιβλιοθήκη

H αίθουσα που αποτελεί τον τρίτο όροφο της νέας πτέρυγας του Mουσείου και είναι αφιερωμένη στο μεγάλο ευεργέτη, Σταύρο Σ. Νιάρχο (1909-1996), στεγάζει τη Βιβλιοθήκη, το Αρχείο και το Κέντρο Τεκμηρίωσης του Mουσείου.

Χρησιμοποιείται ως αίθουσα συνεδριάσεων του Διοικητικού Συμβουλίου και αναγνωστήριο, κατά τις ώρες λειτουργίας του Mουσείου. Στους τοίχους είναι αναρτημένες φωτογραφίες μελών του Διοικητικού Συμβουλίου, που έχουν πεθάνει, επιτίμων μελών και μια μεγάλη ελαιογραφία με το πορτραίτο του μεγάλου ευεργέτη Σταύρου Σ. Νιάρχου. Επίσης μέσα σε βιτρίνες, αντικείμενα γυναικείου καλλωπισμού και βεντάλιες, προερχόμενα κυρίως από τη συλλογή Χαριάτη.

Πηγή

Ώρες λειτουργίας

Δευτέρα

9:00-14:00

Τρίτη

9:00-14:00

Τετάρτη

9:00-14:00

Πέμπτη

9:00-14:00

Παρασκευή

9:00-14:00

Σάββατο

9:00-14:00

Κυριακή

9:00-14:00

Φόρμα Επικοινωνίας
Εμφάνιση Διαδρομής

Κόστος Εισόδου & Άλλες Πληροφορίες

Γενική Είσοδος

4 €

Μειωμένο Εισιτήριο

2€

Δικαιούχοι Μειωμένης Εισόδου

Η μειωμένη είσοδος ισχύει για άτομα άνω των 65 ετών, άτομα με ειδικές ανάγκες και τον συνοδό τους, φοιτητές, πολύτεκνους και κατόχους διαφόρων εκπτωτικών καρτών.

Αξιολογήστε το μουσείο

Μόνο εγγραμένα μέλη μπορούν να αξιολογήσουν. Δημιουργία Λογαριασμού

Δείτε και αυτά τα μουσεία